Female Vision

Mijn naam… is Merel Moistra!

Female Vision, heeft mij gevraagd… Dat klinkt al geweldig natuurlijk. Ik ben gevraagd… ja ja om het blog te voorzien van… content. Gewoon wat uit de pen rolt. Gewoon even die grijze kwabben masseren en plop, op de pagina. Is dat leuk? Ja dat is leuk.

Ik weet niet wat ik ga schrijven. Ik weet dus ook niet of jullie het gaan lezen, maar ik ben gevraagd. Men zit er op te wachten, en als het komt, zal het gepubliceerd worden, dus het zal wel goed zitten, denk ik dan maar.

Wie ben ik dan?  Mijn naam is Merel Moistra. Ik ben cabaretière. Dat ben ik niet altijd al geweest. Dat ben ik geworden door mijn eigen wil, inzet en motivatie. Tenminste dat denk ik. Daar denkt de heer Swaab heel anders over. Wie is dat? Is dit een Quiz?

Vrije wil! Een leuk onderwerp om over te praten, maar alleen als ik er toe gedwongen wordt. Heeft u een vraag? Over vrije wil. Over wat dan ook? U kunt hem stellen. De beste vraag wint een prijs, of misschien beantwoord ik hem wel. Ik kan over alles meepraten, want ik heb overal wel een keer over nagedacht. Kwam dat arrogant over? Ik hoop van wel.

Maar als mensen vragen wat ik doe, dan antwoord ik meestal cabaretière en dan zegt men meestal: ‘Oh wat leuk’, want cabaretières zijn doorgaans leuk. Niet altijd. Dat zou een leuk onderwerp kunnen zijn voor de volgende keer. Kunnen vrouwen grappig zijn? Men vraagt dan: ‘Ken ik je ergens van?’ Dan zeg ik meestal: ‘Dat weet jij beter dan ik.’ Waarop ik dan weer te horen krijg: ’Kan ik je ergens van kennen dan?.’ Ja dat kan. Als je okseldiep geïnfiltreerd bent in het cabaret wereldje dan kan je, mijn succesvolle deelname aan, zowel het Amsterdams Kleinkunst festival als cameretten, niet zijn ontgaan.

Maar ik ben nog nooit in die hoedanigheid op TV geweest. Ja humor TV maar dat telt niet. Eigenlijk is het feit dat ik dit blog mag schrijven, de allereerste vorm van erkenning op dit gebied… In de media dan hè.  

Want in het theater maak ik de laatste tijd toch wel furore. Zo mocht al eens het Oude Luxor in Rotterdam plat spelen, verkoop ik regelmatig een klein theatertje uit en heb ik laatst in Westgraftdijk ook weer de deksels van de grafzerken gespeeld. Waar ik maar mee wil zeggen dat ik, naast het winnen van de Frank Boske Award en mijn diskwalificatie bij het COC songfestival in Maastricht nog geen krassen in het tafelblad heb achtergelaten, die er niet met een mild schuurpapiertje uit de schuren zijn. Schuren, lakken, weg Merel. Roem is lucht. Je bent net zo goed als je laatste voorstelling.

Maar ik beheers het vak, heb een prachtige avondvullende voorstelling: Mind-Fuck op Wandel-Gympen, verzorg maatwerk bij feesten en partijen en ik ben te boeken. Wink wink. TV dat is zo ongelooflijk 2012. Nu is er Youtube, dit blog en natuurlijk mijn website, waar ook een wereld aan content te bekijken valt. www.merelmoistra.nl

En dan nu de erkenning. Na jaren van consumeren van de bladen en vaak genoeg denkende, DAT KAN HELEMAAL NIET, VAN DE POT GERUKT! en MOET DAT OOK?! Ben ik nu aan de andere kant van het scherm gekomen. Nu lees ik niet meer hoe het moet, maar kan ik jullie, lieve vriendinnen, vertellen dat je niet moet geloven wat er staat. Dat je zelf moet blijven denken. Ja, dat is het. Daar ga ik over schrijven. Zelf blijven nadenken. Dat dat kan. Ook voor vrouwen. Dat het niet noodzakelijk is om in een roze oestrogeen wolk van emoties alles maar zielig te vinden wat op het eerste oog zielig lijkt, of omdat Marianne Tieme het zegt.

Bedankt Female Vision voor deze positie. Ik heb er zin an. We gaan ervoor. Wie had gedacht dat ik ooit zou doorbreken naar de andere kant. Daar kon ik 10 jaar geleden alleen maar van dromen. En daar droomde ik ook van, als ik uit het raam staarde en mijn overpeinzingen ruw werden verstoord door mijn aandacht vragende dochter. Pappa, pappa, pappa. Kijk ik hang uit het raam!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *