Lieve André Hazes junior,

Ik zie je nog staan, een klein kereltje met een guitig wipneusje, verloren houdt je de hand van je moeder vast. Het podium was je niet vreemd maar dit was de eerste keer zonder je vader naast je.

Duizenden in het stadion laten hun tranen de vrije loop op het moment dat je vader met vuurwerkpijlen de hemel in geschoten wordt.

Ik zit thuis op de bank en ook ik huil, wie niet. 

Je vader was een beetje van ons allemaal en iedereen kan zonder schroom zijn teksten meezingen. Op de een of andere bizarre manier is het voor iedereen volledig ‘done’ om Hazes fan te zijn. Van rouwe rocker tot aan de Vindicat koorbal, allemaal zijn we wel een keer een beetje verliefd.

Maar het was jouw papa die jij verloor en en je leven lang was jij ‘de zoon van’…vooral na zijn dood. 

In de schaduw groeit maar weinig echt goed en hoe zwaar moeten de jaren na het verlies van je grote voorbeeld zijn geweest. 

Een warrige soms boze puber op zoek naar zijn identiteit, altijd onder het vergrootglas van de media. Iedere stap werd gezien en iedere misstap breed uitgemeten. De wereld liet geen kans onbenut om je viraal met stront te besmeuren. Waarom het eigenlijk social media heet vraag ik me vaak af, weinig sociaals aan. 

Toch lukte het je om ondanks de immense druk van iedereen je eigen pad te vinden. Je bleef lachen zoals alleen jij dat kan, uitbundig en puur. Gezegend met een heerlijk rauw randje humor en een behoorlijke bak zelfspot wandelde je door, vond je je grote liefde en uiteindelijk werd dit bezegeld met ultiem geluk, een kleine jij die je naam draagt.

Gisteren lees ik dan een misselijkmakende kop in de Metro. Uiteraard eentje die lezers aanzet om te reageren, sommige doen dit zelfs zonder het artikel te lezen. 

Volgens de kop van het artikel vind je je pa een lul en lach je hem zelfs uit. Woorden uit de context en ja hoor Metro krijgt wat het wil. Venijnige veroordelende reacties vol beledigingen.

Sommige reageren alsof het over hun vader gaat en eigenen zich het recht toe een waardeoordeel te vellen over jou, de zoon van. 

Pissig ben ik over deze in zuur gemarineerde azijnzeikers, ze hebben kennelijk geen idee over hoe zwaar het soms voor je moet zijn geweest.

Alsof je inmiddels verworven succes en je geluk in een pakketje voor je deur werd bezorgd. 

Daarom lieve André even dit bericht namens mij en vele met mij.

Voor mij ben je niet ‘de zoon van’ maar een uiters goed gelukte, geweldig goede zanger. Een oprechte trotse en liefdevolle man en een waanzinnig leuke en fenomenaal lieve papa! 

En dat allemaal zonder het voorbeeld van je eigen vader.

En daarvoor lieve André diep respect!

 

Tags: , ,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *